CFO Agenda - Guillermo Nielsen: H Eλλάδα χρειάζεται ένα επιθετικό πλαίσιο ανοικοδό΅ησης

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Business strategy

Guillermo Nielsen: H Eλλάδα χρειάζεται ένα επιθετικό πλαίσιο ανοικοδό΅ησης

23 Ιανουαρίου 2013 | 09:16 Γράφει ο Νικόλας  Κονδάκης Topics: Cover Story,Goverment,In Macro,Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

Guillermo Nielsen

Ο Guillermo Nielsen, πρώην Γραμματέας Οικονομικών της Αργεντινής και επικεφαλής διαπραγματευτής με το ΔΝΤ για την αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας το 2005, εκφράζει την ενδιαφέρουσα άποψή του για το ελληνικό πρόβλημα και το ρόλο του ΔΝΤ σε αυτό.

CFO agenda: Για τέσσερα χρόνια (2002-2005) βρισκόσασταν στην πιο σημαντική θέση όσον αφορά την οικονομική κρίση στην Αργεντινή. Χρόνια αργότερα ήσασταν πρέσβης της χώρας στο Βερολίνο, οπότε και η Ελλάδα βρισκόταν στα πρώτα στάδια της κρίσης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο ήσασταν ένας «προνομιούχος» παρατηρητής στις πρώτες κινήσεις που έγιναν για να αντιμετωπιστεί η ελληνική κρίση στα πλαίσια της Ευρωζώνης. Τι είναι αυτό που σας έκανε περισσότερο εντύπωση όσον αφορά τις διαφορές και τις συμπτώσεις μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων;
Guillermo Nielsen:
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αίσθηση της έκπληξης, τουλάχιστον, από τους Γερμανούς, και κατ’ επέκταση από τους Ευρωπαίους ηγέτες. Δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι έρχονταν αντιμέτωποι με μία κρίση στην Ευρωζώνη. Το αναπάντεχο αυτό γεγονός καθυστέρησε την εκτέλεση των απαραίτητων μέτρων για την αντιμετώπιση της κρίσης και πυροδότησε την αποτυχία λήψης αποφάσεων στην Ευρωζώνη, που κανένας δεν είχε βιώσει μέχρι τότε.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, καθώς και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένοι για μία τέτοια κατάσταση. Ήταν εκπαιδευμένοι και συνηθισμένοι να ζουν σε μία οικονομία συνεχώς αναπτυσσόμενη, γι’ αυτό και δεν μπόρεσαν να διαγνώσουν το πρόβλημα. Εν τέλει, αντιμετώπισαν την ελληνική κρίση ως ένα πρόβλημα ρευστότητας, και όχι στην πραγματική της διάσταση, ως ένα πρόβλημα φερεγγυότητας.

Δεδομένων των δύο βασικών διαφορών μεταξύ Αργεντινής και Ελλάδας – πρώτον η Αργεντινή είχε την ικανότητα να χρησιμοποιήσει τους βιομηχανικούς της πόρους για να «χτίσει» από την αρχή τις εξαγωγές της και δεύτερον είχε το δικό της νόμισμα – ποιες πιστεύετε ότι πρέπει να είναι οι κατευθυντήριες γραμμές που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα ως βάση ανοικοδόμησης των σχεδίων της;
Αρχικά, πρέπει να τονίσουμε ότι όταν έχουμε να κάνουμε με αναδιάρθρωση χρέους που θα επηρεάσει τη χώρα για αρκετές δεκαετίες μπροστά, πρέπει να είμαστε πολύ ταπεινοί, γιατί δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί στο μέλλον. Και αυτό ήταν το σημαντικότερο χαρακτηριστικό των εγγυήσεων του ΑΕΠ που η Αργεντινή έδωσε για την αναδιάρθρωση του χρέους της το 2005. Αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει πως: «δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί το μέλλον της οικονομίας μας, αλλά αν αποδώσει καλύτερα σε σχέση με το παρελθόν, θα μοιραστούμε τα επιπλέον έσοδα με τους κατόχους των ομολόγων που υπέστησαν μεγάλες ζημίες». Αν θέλετε, ήταν μία κίνηση καλής θέλησης για να αποζημιώσουμε αυτές τις απώλειες. Και στην Αργεντινή, αυτό το σχέδιο απέδωσε καρπούς για τους ομολογιούχους.

Το 2004, όταν σχεδιάσαμε την σχέση ανταλλαγής, ήταν αδύνατο να διαβλέψουμε τι επρόκειτο να συμβεί με τις τιμές των αγροτικών προϊόντων. Αλλά από το 2007 μέχρι και πρόσφατα η αντιστροφή στις τιμές των αγροτικών προϊόντων, άρχισε να απελευθερώνει τη δημιουργία πλούτου, παρέχοντας συνεχώς μεγαλύτερη στήριξη στην οικονομία της χώρας. Επομένως, με τον μηχανισμό αυτό, οι ομολογιούχοι κατάφεραν να ανακτήσουν περίπου το 40% των απωλειών τους και μια τέτοιου είδους ανάκτηση μπορεί να συνεχιστεί και στο μέλλον. Υπ’ αυτή την έννοια, θα πρότεινα στην Ελλάδα ένα πλαίσιο μίας επιθετικής επανοικοδόμησης που χρειάζεται για να σταθεί η χώρα και πάλι στα πόδια της.

Τι ρόλο έπαιξε το ΔΝΤ στην κρίση της Αργεντινής και πώς άλλαξε ο ρόλος αυτός στην ελληνική κρίση;
Το ΔΝΤ είχε ένα δύσκολο και άχαρο ρόλο κατά την κρίση στην Αργεντινή. Η χώρα λειτουργούσε κάτω από τα προγράμματα του ΔΝΤ για πολλά χρόνια πριν την κρίση, που εκδηλώθηκε τον Δεκέμβριο του 2001, οπότε είχαν ήδη δώσει τις ευλογίες τους σε μέτρα που ήταν ήδη σε ισχύ και οδήγησαν στο κοινωνικό χάος. Ένιψαν τότε τα χέρια τους και θεώρησαν ότι ήταν ένα πρόβλημα της χώρας και μόνο. Τότε, φαινόταν πως το ΔΝΤ δεν είχε άλλες στρατηγικές ιδέες για την επίλυση της κρίσης. ’ρα, κατά κάποιο τρόπο, η κρίση του 2001 στην Αργεντινή, ήταν και κρίση του ΔΝΤ, ή τουλάχιστον αποτυχία στον τρόπο που το ΔΝΤ συνεργαζόταν με τις χώρες που βρίσκονταν σε κρίση.

Αργότερα, καθυστερώντας την βοήθεια στην κυβέρνηση του Προέδρου Duhalde, έβλαψαν τις πολιτικές διαδικασίες της χώρας. Ο Duhalde αναγκάστηκε να παραιτηθεί και ξεκίνησε έτσι μία εντελώς πρόωρη διαδικασία εκλογών. Κατά τη γνώμη μου, στην Ελλάδα έδρασαν με περισσότερη προσοχή, ίσως γιατί αποτελούν απλά μόνο ένα μέρος της διαχείρισης της κρίσης – το ΔΝΤ αποτελεί μόνο το 1/3 της Τρόικας – παρόλο που είναι οι μοναδικοί στην Τρόικα που η διαχείριση κρίσεων αποτελεί μέρος του σκοπού τους. Ίσως εξαιτίας της εμπειρίας τους στην Αργεντινή, αυτή τη φορά ήταν πιο προσεκτικοί με τις επιπτώσεις στην πολιτική της Ελλάδας. Αλλά συγκρίνοντας τις δύο αυτές περιπτώσεις, είμαι πεπεισμένος, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι χειρίζονται τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες διαφορετικά

CFO agenda: Για τέσσερα χρόνια (2002-2005) βρισκόσασταν στην πιο σημαντική θέση όσον αφορά την οικονομική κρίση στην Αργεντινή. Χρόνια αργότερα ήσασταν πρέσβης της χώρας στο Βερολίνο, οπότε και η Ελλάδα βρισκόταν στα πρώτα στάδια της κρίσης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο ήσασταν ένας «προνομιούχος» παρατηρητής στις πρώτες κινήσεις που έγιναν για να αντιμετωπιστεί η ελληνική κρίση στα πλαίσια της Ευρωζώνης. Τι είναι αυτό που σας έκανε περισσότερο εντύπωση όσον αφορά τις διαφορές και τις συμπτώσεις μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων;
Guillermo Nielsen:
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αίσθηση της έκπληξης, τουλάχιστον, από τους Γερμανούς, και κατ’ επέκταση από τους Ευρωπαίους ηγέτες. Δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι έρχονταν αντιμέτωποι με μία κρίση στην Ευρωζώνη. Το αναπάντεχο αυτό γεγονός καθυστέρησε την εκτέλεση των απαραίτητων μέτρων για την αντιμετώπιση της κρίσης και πυροδότησε την αποτυχία λήψης αποφάσεων στην Ευρωζώνη, που κανένας δεν είχε βιώσει μέχρι τότε.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, καθώς και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένοι για μία τέτοια κατάσταση. Ήταν εκπαιδευμένοι και συνηθισμένοι να ζουν σε μία οικονομία συνεχώς αναπτυσσόμενη, γι’ αυτό και δεν μπόρεσαν να διαγνώσουν το πρόβλημα. Εν τέλει, αντιμετώπισαν την ελληνική κρίση ως ένα πρόβλημα ρευστότητας, και όχι στην πραγματική της διάσταση, ως ένα πρόβλημα φερεγγυότητας.

Δεδομένων των δύο βασικών διαφορών μεταξύ Αργεντινής και Ελλάδας – πρώτον η Αργεντινή είχε την ικανότητα να χρησιμοποιήσει τους βιομηχανικούς της πόρους για να «χτίσει» από την αρχή τις εξαγωγές της και δεύτερον είχε το δικό της νόμισμα – ποιες πιστεύετε ότι πρέπει να είναι οι κατευθυντήριες γραμμές που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα ως βάση ανοικοδόμησης των σχεδίων της;
Αρχικά, πρέπει να τονίσουμε ότι όταν έχουμε να κάνουμε με αναδιάρθρωση χρέους που θα επηρεάσει τη χώρα για αρκετές δεκαετίες μπροστά, πρέπει να είμαστε πολύ ταπεινοί, γιατί δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί στο μέλλον. Και αυτό ήταν το σημαντικότερο χαρακτηριστικό των εγγυήσεων του ΑΕΠ που η Αργεντινή έδωσε για την αναδιάρθρωση του χρέους της το 2005. Αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει πως: «δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί το μέλλον της οικονομίας μας, αλλά αν αποδώσει καλύτερα σε σχέση με το παρελθόν, θα μοιραστούμε τα επιπλέον έσοδα με τους κατόχους των ομολόγων που υπέστησαν μεγάλες ζημίες». Αν θέλετε, ήταν μία κίνηση καλής θέλησης για να αποζημιώσουμε αυτές τις απώλειες. Και στην Αργεντινή, αυτό το σχέδιο απέδωσε καρπούς για τους ομολογιούχους.

Το 2004, όταν σχεδιάσαμε την σχέση ανταλλαγής, ήταν αδύνατο να διαβλέψουμε τι επρόκειτο να συμβεί με τις τιμές των αγροτικών προϊόντων. Αλλά από το 2007 μέχρι και πρόσφατα η αντιστροφή στις τιμές των αγροτικών προϊόντων, άρχισε να απελευθερώνει τη δημιουργία πλούτου, παρέχοντας συνεχώς μεγαλύτερη στήριξη στην οικονομία της χώρας. Επομένως, με τον μηχανισμό αυτό, οι ομολογιούχοι κατάφεραν να ανακτήσουν περίπου το 40% των απωλειών τους και μια τέτοιου είδους ανάκτηση μπορεί να συνεχιστεί και στο μέλλον. Υπ’ αυτή την έννοια, θα πρότεινα στην Ελλάδα ένα πλαίσιο μίας επιθετικής επανοικοδόμησης που χρειάζεται για να σταθεί η χώρα και πάλι στα πόδια της.

Τι ρόλο έπαιξε το ΔΝΤ στην κρίση της Αργεντινής και πώς άλλαξε ο ρόλος αυτός στην ελληνική κρίση;
Το ΔΝΤ είχε ένα δύσκολο και άχαρο ρόλο κατά την κρίση στην Αργεντινή. Η χώρα λειτουργούσε κάτω από τα προγράμματα του ΔΝΤ για πολλά χρόνια πριν την κρίση, που εκδηλώθηκε τον Δεκέμβριο του 2001, οπότε είχαν ήδη δώσει τις ευλογίες τους σε μέτρα που ήταν ήδη σε ισχύ και οδήγησαν στο κοινωνικό χάος. Ένιψαν τότε τα χέρια τους και θεώρησαν ότι ήταν ένα πρόβλημα της χώρας και μόνο. Τότε, φαινόταν πως το ΔΝΤ δεν είχε άλλες στρατηγικές ιδέες για την επίλυση της κρίσης. ’ρα, κατά κάποιο τρόπο, η κρίση του 2001 στην Αργεντινή, ήταν και κρίση του ΔΝΤ, ή τουλάχιστον αποτυχία στον τρόπο που το ΔΝΤ συνεργαζόταν με τις χώρες που βρίσκονταν σε κρίση.

Αργότερα, καθυστερώντας την βοήθεια στην κυβέρνηση του Προέδρου Duhalde, έβλαψαν τις πολιτικές διαδικασίες της χώρας. Ο Duhalde αναγκάστηκε να παραιτηθεί και ξεκίνησε έτσι μία εντελώς πρόωρη διαδικασία εκλογών. Κατά τη γνώμη μου, στην Ελλάδα έδρασαν με περισσότερη προσοχή, ίσως γιατί αποτελούν απλά μόνο ένα μέρος της διαχείρισης της κρίσης – το ΔΝΤ αποτελεί μόνο το 1/3 της Τρόικας – παρόλο που είναι οι μοναδικοί στην Τρόικα που η διαχείριση κρίσεων αποτελεί μέρος του σκοπού τους. Ίσως εξαιτίας της εμπειρίας τους στην Αργεντινή, αυτή τη φορά ήταν πιο προσεκτικοί με τις επιπτώσεις στην πολιτική της Ελλάδας. Αλλά συγκρίνοντας τις δύο αυτές περιπτώσεις, είμαι πεπεισμένος, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι χειρίζονται τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες διαφορετικά


Υπάρχουν βέβαια κάποιοι ομολογιούχοι που κινήθηκαν δικαστικά εναντίον της Αργεντινής, καθώς και μία πρόσφατη απόφαση από δικαστήριο της Νέας Υόρκης, που υποστηρίχθηκε και από το εφετείο, που φαίνεται πως «στριμώχνει» την Αργεντινή, με κάποιους ομολογιούχους να ζητούν την πλήρη αποπληρωμή των αρχικών τους ομολόγων. Ποια η άποψη σας πάνω σ’ αυτό και πότε θα μπορέσει η χώρα σας να επιστρέψει στις αγορές ολοκληρωτικά;
Οι ομολογιούχοι κάνουν τον τελευταίο καιρό «επιδρομές» στα δικαστήρια της Νέας Υόρκης. Είναι δύσκολο να εξηγήσουμε ότι η πολιτική του χρέους στην Αργεντινή οδήγησε σε αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό, όταν, στο τέλος του 2005, ο υπουργός Lavagna και η ομάδα του, της οποίας ήμουν κι εγώ μέλος, αποχωρήσαμε από την κυβέρνηση. Από τότε, δεν υπήρξε ξεκάθαρη πολιτική για τη διαχείριση των hold-outs, ούτε για τις εγγυήσεις του ΔΝΤ, που αποτελούν βασικό κομμάτι της ανοικοδόμησης. Η γνώμη μου είναι πως η απόφαση που πάρθηκε από τον δικαστή Griesa, θα πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά από τους εμπλεκόμενους στην αγορά αυτή. Θα μπορούσε να σημαίνει το τέλος της αναδιάρθρωσης των χρεών, όπως τη γνωρίζουμε έως σήμερα.

Ο δικαστής αποφάσισε να διευκρινίσει το μηχανισμό και τις ευθύνες των τρίτων που εμπλέκονται. Το 2005 σχεδιάσαμε ένα σύστημα πληρωμών που θεωρείται «injunction-proof». Αν ο δικαστής αποφασίσει να χρησιμοποιηθούν τα έσοδα από τις πληρωμές των νέων ομολόγων για να πληρωθούν τα holdouts, θα παρενέβαινε σε άλλα συμβόλαια. Μέχρι όμως τα χρήματα αυτά να φτάσουν στην Τράπεζα της Νέας Υόρκης, ανήκουν στους ομολογιούχους και όχι στην Αργεντινή. Ταυτόχρονα, ο δικαστής αποφάσισε πως τα holdouts πρέπει να αποπληρωθούν. Υπάρχει όμως πρόβλημα εφαρμογής αυτής της απόφασης και γι’ αυτό θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως θα εξελιχθεί.

Πρόσφατα γράψατε ότι η πολιτική οικονομία και η δημοκρατία βρίσκονται ακόμη μακριά από την επίλυση της κρίσης και αναρωτηθήκατε κατά πόσο οι σημαντικότεροι δημοκρατικοί θεσμοί έχουν περιορισμούς στα μέτρα που μπορούν να λάβουν για να επιλύσουν την κρίση. Αυτό το θέμα έχει κάποια εξέλιξη στην ελληνική κρίση;
Κατά τη γνώμη μου αυτό αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα. Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία οικονομική κρίση, πολλοί δημοκρατικοί μηχανισμοί χάραξης πολιτικής παραμερίζονται και είναι πολλοί λίγοι αυτοί που φαίνεται να ενδιαφέρονται - ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι μηχανισμοί επίλυσης κρίσεων συνήθως συνεπάγονται μεγάλες μεταβιβάσεις εισοδήματος. Εκεί υπάρχουν συγκρουόμενες σχέσεις ιδιαίτερα μεταξύ των κεντρικών τραπεζών – που μπορούν να δημιουργήσουν πόρους εκτός του προϋπολογισμού – και της Βουλής, που πρέπει να ελέγχει την κατανομή των πόρων μέσω έγκρισης του προϋπολογισμού.

Ένα βασικό στοιχείο στην περίπτωση αυτή είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας ρευστότητας που ενεργοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ευρώπη και τις Η.Π.Α. δεν είχε την έγκριση της Βουλής. Και όπως και στην περίπτωση της Αργεντινής, υπάρχει ένα είδος εκ των υστέρων έγκρισης από τη Βουλή, για πράγματα που έχουν γίνει εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Μαθαίνω, βέβαια, ότι στην ελληνική κρίση, τα πράγματα λειτούργησαν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, αλλά ανυπομονώ να επισκεφθώ τη χώρα τον Δεκέμβριο για να δω τα πράγματα από κοντά.

CFO Agenda (T. 023)
« 1 2 »
Έχετε άποψη;
Ο σχολιασμός των άρθρων προϋποθέτει την Είσοδο σας στο CFO Agenda Online.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Τρόφιμα – Ποτά

Τηλεπικοινωνίες

Goverment

Τουρισμός

Ηλεκτρικά - Ηλεκτρονικά Είδη

Retail

Ευρωπαική Ένωση

Πληροφορική

Μεταφορές / Logistics

Ενέργεια / Περιβάλλον

Κατασκευές

Sales

Ναυτιλία

©2017 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778